Just for fun

Ik zou er hele boeken vol over kunnen schrijven, Italië en de Italianen. Om jullie en mezelf een plezier te doen, zal ik mijn tijd anders besteden, maar ik kopieer graag het volgende lijstje van Facebook over de typische dingen die je als student in Italië opvallen. Enjoy!

If you have studied in Italy...

1. When you go back home, people ask you why you move your hands so much when you talk.

2. You have to explain to your friends visiting from Germany that the public transportation schedule is an "approximation".

3. You know the best place to get a gelato, and you go there. Every day.

4. You're used to having to walk home every now and then because of all the strikes. "Sciopero" was one of the first words you learned.

5. Eating spaghetti every day is no big deal.

6. You're not surprised when someone tells you he ate a whole pizza by himself.

7. You have breakfast at a bar, and you're not an alcoholic.

8. A church in every corner looks just about right.

9. Taking an oral exam in a surrounded classroom with people chatting and minding their own business has just become a commonplace.

10. Seeing an "Ape Triciclomotore" doesn't shock you anymore (these are the little bike with three wheels and a booth).

11. You consider civil engineering as a part of your street, and you can't imagine how it was, back in 1992, when no noise was waking the neighbourhood.

12. Giving an exam up to 8 times just seems possible to you.

13. Talking to a teacher about a major law concept while he is talking too, on the phone, with a friend of his, telling you to keep on going by waving his hand.

14. You're able to tell your friends, back home, if the couple you matched a few meters away from you in that street, are Italian tourists (you can sometimes even spot the clues: brand sunglasses, "Invicta" back bag, and this specific tan...).

15. You want to buy hair wax again.

16. Food has become one of your major concerns.

17. You wish you were a fair haired girl with big boobs so that all of your oral exams would go nicer.

18. "Vespa" has replaced "scooter" in your vocabulary.

19. Going in motorbike is not so much a shame as it used to.

20. Neither is yelling for your friends in the street.

21. You've understood that the dumb smiling tanned man you've seen so much time on TV is in fact head of the country.

22. You've forgotten that there were actual shows on TV (and not only ads and naked girls).

23. You sing "Sere Nere" (di Tiziano Ferro) under the shower from time to time.

24. Wearing :
- if you're a girl, trousers with written "Juicy" on your butt
- if you're a boy, a t-shirt "D&G : Damela e Godi"
is fun to you.

25. Listening to RDS ("Radio Dimensione Suono: 100% Grandi Successi") has become a pleasure.

26. You've understood that Italy was homeland of the eighties, and you enjoy it.

27. You realise that, back home, the "mercato" is not so cheap it was back there.

28. You want to discuss everything, back home: from the price you pay your food to the price you pay your entrance in the night club.

29. You've robbed a bike, driven in the wrong way, been arrested, and managed to walk away without a single fine to pay.

30. You've experienced driving fast, in the wrong way, downtown.

31. You have the number of a guy whose job is to steal bikes, in your phone.

32. Road signs are a joke to you, too.

33. You've experienced "Grappa Premium" and "Limoncello" the same night, and you didn't throw it all up.

34. You ask for extra "mozzarella di buffala" on your pizza.

35. You realise that "alternativo" doesn't necessarily means "penniless".

36. You're no longer shocked by the political view generally referred as "Partito Cristiano Communista" (Cristianist Communism).

37. You explain to your room mates that your exam is at 9 in the morning so if everything is fine, you'll see them at around 6 in the evening. And they are not shocked.

38. You have a different relationship with the term "being late".

39. You are surprised to see, back home, teachers on time.

40. You know someone who knows someone who can do what you want to be done.

41. It takes you 2 hours to hang up your phone (ciao... cia-ciao ! ... si, si...ciao! un bacio...cia-ciao... mmh... ciao bella... etc.)

42. It takes you less than 15 seconds to drink a burning hot espresso.

43. You're not shocked that a 60 year old wears mini skirts.

44. You're not shocked that a 6 year old wears mini skirts.

45. You're not shocked when a carabiniere hits on you.

46. You're not shocked when a carabiniere starts drinking with you at a party, while he was intially there because of the loud noise of your party.

47. You're not shocked to see a woman wearing old sweat pants, lousy shoes, a dirty shirt, and... Prada sunglasses.

48. You think French administration is efficient and prompt.

49. It physically hurts you to see someone putting ketchup in his spaghetti.

50. You think paying 9 euros for a pizza is expensive.

51. You know that crossing a street in a pedestrian crossing is only marginally safer than jaywalking.

52. You look both ways before crossing a street (even if the street is one-way).

53. You jaywalk fearlessly anyway.

54. You're used to being surrounded by old ladies with giant fur coats.

55. You had to wait over a month for Telecom to install your phone line.

56. During the wait for the phone line, you leeched the neighbor's wireless connection.

57. You end up paying for two modems.

58. When you call to complain, they either suggest you switch companies, or hang up on you after you waited on the line for 40 minutes.

59. You hate the "Questura" because they made you go, waste a whole day and pay 60 euro (if you're not European), you NEVER got your "Permesso di Soggiorno" even after staying for 6 months in Italy and realising you could've stayed in the country as an illegal resident and nobody would've given a damn anyway.

60. When you finally receive your "Permesso di Soggiorno" it has already expired

61. You visit a "negozio" between 1 and 3 pm and find it odd that they're open at that time.

62. You never wait for a seller if on the closed shop doors is written "torno subito".

63. You've paid a "supplimento" on a train even though you checked the damn schedule 8 miliion times and bought your ticket from an actual person at a counter and asked about the supplimento.

64. You know that the expressions "Ci vediamo in giro, ci sentiamo, a dopo, a piu tardi" mean "I'll see you when I see you".

65. You are not shocked anymore when the teacher, trying to slip away from you, asks you not to tell anybody that you have seen him before the lesson.

66. You are not shocked when you see some students breaking a drinks dispenser, trying to catch an almost fallen Coca-Cola somebody before them had already paid for.

67. You are not shocked anymore when you hear different prices for the same gelato.

68. You are nor shocked anymore when asking the way to the supermarket, you find yourself on the highway.

69. You've tried to find an open post office for a week - and failed.

70. Trying to end a contract with any company for months just seems normal.

71. You understand the concept that for every law there is an equal and contrary law.

72. You're not surprised when a tramp asks you for 5 euros to "watch" your car.

73. You pay the tramp.

74. You're not surprised there is no one watching when you get back to your car.

75. Your idea of a parking spot is definitely not the same anymore.

76. You're running late for class, and have to wait 20+ minutes for the bus. Then 3 buses show up at the same time.

77. When you don't know something, you say "boh" way more often than you used to.

3 reacties | reageer

Last but not least... the final story!

Ciao tutti!

Ook al ben ik inmiddels vertrokken uit Bologna, ik wil jullie graag nog éénmaal voorzien van een (te lang) verhaal over mijn avonturen in la bella Italia ;) Waar waren we ook alweer gebleven?

Zoals uit vorige verhalen bleek werd ik in de maanden november en december vereerd met vele bezoekjes, waarvan de laatste in december van Silvie. Na haar aankomst in Bologna kon ze gelijk mee naar de universiteit want ik had nog college: het echte Erasmusleven meemaken dus. Behalve natuurlijk genoten te hebben van het Bolognese leven, musea en de aperitivo, zijn we een dag naar Venetië geweest met fantastisch mooi weer, zie de foto's. En nu zit ze zelf in Lissabon op Erasmus dus het weekendje was een mooi voorproefje!

Vanaf het moment dat Silvie weg was heeft het heel veel gesneeuwd. Het was alsof ik in NL was want ook in Bologna zijn ze totaal niet op sneeuw ingericht. Ik had mijn huisbaas in september nog gevraagd of het ooit sneeuwt in Bologna, waarop hij schaterend begon te lachen, hoe kwam ik erbij! Nou het bleek harde werkelijkheid, de hele periode voor kerstmis (als je dus de deur uit gaat om te genieten van gezelligheid en inkopen te doen) was het levensgevaarlijk glad. Het spiegelende marmer in de portico's behoort bij dezen in de top 10 van de slechtste ideëen ooit. En wat doen de Italianen dan: de Timberland winkel leegkopen! Nog nooit heb ik opeens zoveel gele lompe schoenen voorbij zien komen. Je moet natuurlijk wel merkbewust voor de dag komen, de groene Boerenbondlaarzen kunnen écht niet.

Nogal treffend voor dit weer was dan ook ‘Frozen Bologna', een flash-mob op het centrale plein midden in de sneeuw. Het idee is dat iemand een sein geeft (toeter o.i.d.) en iedereen dan bevriest - en vervolgens drie minuten in deze houding blijft staan, om vervolgens verder te gaan waarmee hij bezig was. Alsof je de tijd even stil zet! In mijn geval was een italiaanse vriend zo grappig om niet mee te doen maar de rest van de groep te gaan lopen klieren waardoor het bijna onmogelijk werd om stil te blijven staan. Al met al was het super koud maar wel leuk om eens aan mee te hebben gedaan!

Ik heb ook nog een beetje cultureel gedaan, mijn Nederlandse maatje Emma was in december jarig en voor haar verjaardag hadden we kaartjes voor het Russische ballet gekocht. Nou hoopten we op een anonieme versie van het Zwanenmeer, helaas: niets was minder waar. Nogal chaotisch, kleurrijk en duizelingwekkend maar cultuur kan niet altijd in hokjes geplaatst worden zullen we maar zeggen. De muziek was wel lekkere stevige Russische klassieke muziek, waarbij ik uiteindelijk stiekem in slaap ben gedoezeld.

In januari ben ik ook nog een keer naar de opera geweest, er was een try-out van ‘Salome' door Richard Strauss. Via Facebook wordt er enorm gepromoot om jongeren naar het theater te krijgen, dikke korting = dikke prima! Helaas niet in het Italiaans maar in het Duits (dus mijn duitse vrinden helemaal content) maar verder wel heel erg mooi qua verhaal en decor en muziek. (wakker gebleven, jaja)

In de kerstvakantie ben ik even terug geweest naar Nederland, om eindelijk weer eens een witte kerst mee te maken! Gelukkig was mijn vlucht naar Weeze maar nauwelijks vertraagd, geen drama en chaos zoals op Schiphol. Het was heerlijk om iedereen weer te zien, thuis lekker warm op de bank te zitten (mijn huis in Bologna is zo oud dat het niet warm te stoken is... brrrr) en te genieten van lekkere Hollandse kost!

Verder heb ik een hoop moeten studeren, gelukkig de Engelse tentamens ruim gehaald (sommige terecht, andere want minder) en mijn onderzoek voor een vak uit Nederland afgerond. Ik had één tentamen in het Italiaans, internationaal recht, maar dat was echt te moeilijk dus dat heb ik niet gehaald. Maar al met al kan ik ben ik zeker niet ontevreden!

Gelukkig was er tussendoor nog een hoop te beleven, zo heb ik met mijn duitse vrinden een kerstdiner gehouden bij een of anders super sjabbie tentje aan de andere kant van de stad (ik woon duidelijk in het betere deel, haha) voor een habbekrats maar super lekker! Bijzonder sfeervol onder het TL-licht... maar wel gezellig.

Daarnaast ben ik via een van mijn vakken in een soort eetclubje terechtgekomen, dat wil zeggen 1 Nederlandse chick die graag kookt en een keuken heeft waar 5 mensen in passen, en dan neemt de rest de wijn en het dessert mee. Aangezien ik veel van eten houd maar niet van koken dus ideaal :P Met deze meiden heb ik ook het merendeel van de studietijd doorgebracht in de faculteitsbieb. De koffiepauzecultuur is dus verplaatsbaar (en de koffie is ook beter). Het mooie van Erasmus is dat je zelfs in je laatste weken nog nieuwe vrienden kunt maken!

Begin januari zijn mijn jaargenootjes van het dispuut langsgekomen, dat was natuurlijk een dolle boel - helaas midden in mijn tentamenperiode. Ik heb ze dan ook maar de stad in gestuurd om alle mooie dingen te bekijken en ze hebben zich werkelijk rond gegeten (24/7, dat is geen grapje). Samen hebben we elke dag wel afgesproken om te eten en ook nog de toren van Bologna beklommen, een helse onderneming maar het uitzicht is zeker de moeite waard! Italianen zijn nogal bijgelovig en het verhaal gaat dat je als student de toren niet mag beklimmen omdat je dan nooit zult afstuderen. We zullen zien! (zo mag je ook het centrale plein niet schuin oversteken... Ik houd nogal van efficiëntie dus ik heb deze regel op dag 1 al aan mijn laars gelapt)

In de laatste week heb ik nog een aperitivo gedaan bij een super chique bar met knikkende kelners in de straat van Armani/Hermes/Louis Vuitton met Emma en Victoria (Oostenrijk), dus dat was een leuke afwisseling met mijn wekelijkse gang naar de ‘studentenvreetschuur' waar de obers allemaal dreadlocks en vieze baarden hebben en je op houten bankjes zit. Natuurlijk betaal je er veel te veel voor een miezerig bodempje wijn en karige crackertjes met zalm, maar de ambiance beviel ons wel (en de hoop er de prins op het blauwe paard tegen te komen - in Italië is het paard blauw!? Blijkbaar denken ze aan Sinterklaas en zijn schimmel - een beetje leeftijdsverschil vinden de Italiaanse mannen sowieso geen probleem, de vieskezen).

Verder heb ik geprobeerd zoveel mogelijk mensen nog te zien met lunches, koffiebreaks en aperitivi en heb ik de bureaucratische italiaanse jungle weten te trotseren voor alle handtekeningen, stempels en papieren die nodig zijn voor mijn Erasmusbeurs. Best wel fijn is bijvoorbeeld dat alle kantoren en instellingen op beperkte tijden geopend zijn, of gewoon dicht zijn terwijl op het bordje toch echt staat dat ze open zijn. Of professoren die er niet zijn terwijl ze een wekelijks spreekuur hebben. Welkom in Italië :P

Zoals we in Nederland café's bouwen in de Selexyz boekenwinkels, doen ze het in Italië driedubbel in de Ambasciatori: een koffiebar, een delicatessenrestaurantje en... een speciaalbierencafé! Ook al vond ik deze pas echt in mijn laatste week, oh wat was ik gelukkig met een heerlijk Hollands witbiertje!

Met Emma en Manuela (Du) ben ik ook nog een dag naar Mantova geweest, een redelijk onbekend maar heel mooi en mondaine stadje vlakbij Verona. We hebben twee paleizen bezocht waarvan elk gedecoreerd plafond leidde tot vele commentaren in de categorie ‘zo wil ik ook wel wonen' en we ons uiteindelijk afvroegen waarom een vorst zo ontzettend veel kamers nodig heeft? Het paste prima in die reclame van de Lotto waarin een rijke stinkerd zo'n groot paleis heeft dat de wc te ver weg is... Daarnaast natuurlijk weer lekker Italiaans gegeten en Italiaans geshopt (= cheap ass uitverkoop).

Daarna was er een verjaardagsfeestje van een Deens vriendinnetje waar ik, door al het slaapgebrek van de studienachten, na 6 bekertjes wijn in bijzonder blije staat verkeerde en mijn tripje naar Ravenna de volgende dag maar heb geschrapt omdat mijn bed een aantrekkelijkere optie bood. Die avond moest ik bovendien weer fit zijn voor mijn eigen afscheidsborrel in de Ierse pub, waar tegelijkertijd voetbal was (Inter tegen AC Milan - dus Milaan heeft sowieso gewonnen hihi) wat voor de mannen een fijne bijkomstigheid was. Ondanks de tentamenperiode (die duurt 2 maanden.. hoe verzinnen ze het) kwamen er nog behoorlijk veel mensen langs, de hele avond of alleen voor een snelle knuffel, dus dat was een prachtige afsluiting van mijn Erasmustijd! Het was niet leuk om afscheid te nemen maar de eerste afspraken zijn alweer gemaakt en tegenwoordig is het makkelijk om in contact te blijven met alle moderne communicatiemiddelen dus waar een wil is, is een weg!

De dag na mijn borrel kwamen mijn ouders om alle spullen weer in te laden en nog één keer lekker Italiaans uit eten te gaan bij een fatsoenlijk restaurant (al zal ik de jolige junkie-types van de studentenvreetschuur gaan missen). In de Italiaanse Alpen heb ik daarna twee dagen heerlijk geskied, met een vrolijk zonnetje en goede sneeuw, om uiteindelijk terug te keren naar ons kleine kikkerlandje.

De trouwe lezer die er nu nog is, hulde voor je doorzettingsvermogen! De sjoemelaar die besluit alleen de conclusie te lezen: groot gelijk, doe ik met studeren ook altijd haha!

Ik vond het leuk om jullie reacties op mijn verhalen te lezen! Ik ga alle verhalen en foto's bundelen als herinnering aan mijn half jaar in het zonnige zuiden. Het was echt een toptijd, ik heb enorm veel meegemaakt en enorm veel gelachen!

Het laatste modeadvies: de bontmuts is terug van weggeweest! Wel in combinatie met de paarse glimjas natuurlijk. Ook op de skipiste!

Tot snel!

Bacio

6 reacties | reageer

Sinterklaas, ziekenhuizen en de eerste italiaanse boete

Ciao!

Met de kerstvakantie in het vooruitzicht is mijn avontuur hier alweer bijna voorbij.. Over 2 weken vlieg ik terug naar NL voor de feestdagen en dan hoef ik in januari alleen nog 'even terug' voor een deel van mijn tentamens. Wat is dat snel gegaan! Iedereen hier staat er van te kijken. Er is nog zoveel te zien en te doen! De komende twee weken zijn dus aardig druk met kerstfeestjes en - helaas - tentamens. Zoals gezegd houden de italianen wel van een beetje glitter & glamour en zijn de winkelstraten echt rijkelijk versierd met kerstspul; not to mention de kerstmarktjes op elke straathoek. En omdat ze nog heel veel meer van eten houden kun je nu overal warme chocolade en nougat kopen. Heel vervelend!!

Een greep uit mijn belevenissen in de afgelopen weken: na het succesvolle hollandse maal hebben de duitse chickies op hun beurt een typische Duitse maaltijd bereid. Gevulde groentensoep met aardappel/ui omeletjes. Best wel apart! En op z'n italiaans gerookte kastanjes toe. In de stad kun je deze vaak kopen op straat, wat een heerlijke geur verspreid.

Verder heb ik 's nachts soms last van mijn luchtwegen, waarschijnlijk door allergieën maar voor de zekerheid (en voor een medicijn/puffertje) ben ik naar het ziekenhuis gegaan omdat het toch wel fijn is als je een beetje lucht krijgt. Wat een avontuur... Ik was al eerder bij de eerste hulp geweest voor mijn enkel (je kunt als buitenlander niet bij de huisarts terecht hier) en toen had ik al 3 uur moeten wachten dus stond ik vroeger op dan in maanden zodat ik hopelijk snel aan de beurt zou zijn. Ze werken met een systeem naar urgentie, dus als je nauwelijks klachten hebt kan je de hele dag wachten. Stond ik daar bij de incheck enorm te piepen en te steunen (ik wilde graag snel geholpen worden), vertelt meneer de zuster dat ik iets aan mijn hart heb! Gast ik wil niet naar cardiologie, ik wil de longarts zien! Vervolgens werd ik naar de polikliniek gestuurd, waar een kudde co-assistenten zich over mij boog en - ondanks een duidelijk verstoorde ademhaling - 'niente speziale' = niks bijzonders hoorde met hun stetoscoopjes. Ook meneer de allrounddokter hoorde niks maar vervolgens werd ik wel mooi in een rolstoel gezet met een zuurstofmasker op! Emma kwam naar het ziekenhuis voor mentale ondersteuning en eventuele hulp bij de taal (aangezien zij super goed italiaans spreekt) dus samen hebben we echt dubbel gelegen aangezien ik eruit zag alsof ik net gered was uit een of andere bizarre rampenscene. Na foto's en meer onderzoeken werd ik een beetje afgescheept met een leeg advies en een fijne rekening dus in NL zal ik wel even naar een normale dokter gaan. Zelfs de italianen hier zeggen dat je de dokters niet moet vertrouwen haha. Lekker is dat!

Vorige week zijn twee vriendinnetjes Olga en Annemieke op bezoek geweest, van woensdag tot maandag. Van tevoren leek dat toch best lang maar in praktijk vloog de tijd voorbij! We hebben lekker wijntjes gedronken, een dag Bologna bekeken en gewinkeld, we zijn gaan stappen (met als voorbereiding golden oldies a la BSB), een heerlijk lange uitslaapdag daarna en ik heb ze de italiaanse aperitivo laten zien. In het weekend zijn we naar Florence gegaan, daar hadden we een hostel in het centrum voor nop, met een sterk naar rook ruikende oma-kamer maar het bed was prima. Overdag hebben we de stad bekeken, heerlijk geluncht in de overdekte markt en om onze voetjes te sparen de bus genomen naar een uitzichtpunt aan de rand van de stad. Nu is het in Bologna redelijk normaal om zwart te rijden en heb ik ook in Florence die ervaring. Dus fluitend stapten wij de bus in. Bijna aan het einde van de 30min durende rit stapten er opeens twee controleurs in. Kakkie. Met een dom hollands accent legden we in het Engels uit dat we echt niet wisten waar we een kaartje moesten kopen, maar dat we het nu wel wilden doen. Het mooie was dat die kerels geen Engels spraken en ik wel elk woord in het Italiaans verstond. Helaas waren ze niet echt soepel, of eigenlijk echt niet. We zaten als kleine meisjes op de busstoeltjes, en boven ons torenden twee kalende  schreeuwende italiaanse mannen uit - met daarachter het hele buspubliek dat die schijnheilige toeristen helemaal zat is. We moesten ons paspoort tonen voor een boete per post of ieder direct 45euri lappen. Gelukkig heb ik een identiteitskaart, waar meneer de controleur niks van snapte, en ik had zichtbaar geen 45euro in mijn portemonnee. Dus zagen ze geen andere oplossing dan het te regelen voor 45euro in totaal. Olga riep echter nog steeds 'ik heb geen paspoort bij me!' om een boete te voorkomen, maar meneer de controleur was ons zat en riep dat ze ons dan naar het politiebureau zouden brengen. Ik heb nog nooit zo snel 45 euro voorbij zien komen.

Natuurlijk werden we later, na van het 15euro-uitzicht op Florence by night genoten te hebben, met ons 1,5u geldige 'vervoersbewijs' van 15e per persoon wéér aangehouden door dezelfde meneren in de bus terug, waarbij ik spontaan in het Italiaans begon te praten om uit te leggen dat het in orde was (paniek brengt je ware aard naar boven?) maar deze meneren waren zo poepzuur aan alles wat ademt bonnen aan het uitdelen dat ze ons niet eens herkenden. Toen we de bus uit stormden bij de eerstvolgende halte zeiden ze nog "dat briefje is morgen niet geldig he". Alsof wij ooit nog zwartrijden in Florence... Verder was het een erg geslaagde trip!! We hebben nog het schoenenmuseum van Ferragamo bezocht, de Ponte Vecchio en een oude kerk/klooster. In de stad was een marathon bezig dus dat zorgde voor een hoop extra gezelligheid - en Lee Towers 'You never walk alone' op de achtergrond terwijl je door de eeuwenoude kerk loopt. In Italië kan het allemaal!

Donderdag was er een sinterklaasborrel voor alle Nederlandse studenten in Bologna, georganiseerd door een vereniging voor studenten in het buitenland. Ze hadden een hoop zoets ingevlogen en er kwamen verrassend veel mensen op af! Emma en ik dachten dat we er wel een paar kenden (stuk of 6) maar uiteindelijk waren er denk ik 25 en dat was nog lang niet iedereen. Echt grappig om weer even Nederlands te praten, iedereen heeft wel een beetje dezelfde beleving van alles hier. Het plan werd al gelijk geschapen om in juni in Bologna af te spreken, mocht NL tegen Italië spelen. Wat een vaderlandsliefde...

Dit weekend kwamen mijn ouders op bezoek, wat wel een hele leuke combinatie was met Sinterklaas (en mijn ouders dus kadootjes hadden meegesmokkeld)! We hadden beide avonden al vermaak geregeld, maar op vrijdag ging de theater/rondleiding door het ondergrondse gangenstelsel van de stad helaas niet door ivm wateroverlast van de regenbuien deze week. Omdat het pijpenstelen regende hebben we lekker bij mij thuis gegeten en 's avonds wijntjes gedronken in een jazzclub. Zaterdag hebben we de stad nog een beetje bekeken, lekker snel en efficient gegeten bij de 'studentenvreetschuur' aka mijn favo toetjestent en vervolgens had ik kaartjes geregeld voor een opera. Ondanks het prachtige gebouw bleek de opera zelf een nogal experimenteel gebeuren te zijn - in de eerste akte moest je een oogmasker op doen en werden er een uur lang afwisselend horror- en slaapverwekkende geluiden gemaakt.. en in de tweede akte stond de hoofdrolspeelster alleen maar heel hoog te gillen, zonder functie. Niks taalbarriere, gewoon een bizarre voorstelling. Dus daar zijn we mooi van weggelopen, om in plaats daarvan tussen de italiaanse hangjeugd cocktails te slurpen op een verwarmd terrasje. Zondag hebben we de Basilica San Luca bezocht, een klooster op een heuvel met prachtig uitzicht op de stad, die te bereiken is a) per taxi... aan te raden voor de heenweg b) via de langste portico van Bologna... omlaag dus. Met een heerlijk zonnetje was het een typisch italiaans familieuitstapje (en werden we dus omringd door echte italiaanse families), afgesloten met een lekker visdiner en toen zijn mijn ouders weer teruggevlogen.

Intussen is er in Italië een hoop gedoe tegen Berlusconi, het volk begint eindelijk in opstand te komen tegen zijn bizarre wetsvoorstellen, banden met de maffia en ongepaste acties. Helaas heeft hij wel de steun van de 55% minder begaafde italianen. Hopelijk komt die andere 45% nog tot een ware volksopstand (ze staken hier toch om de haverklap), dat zou ik wel spannend vinden om bij te zijn. Nog een tripje naar Rome zie ik wel zitten!

Volgend weekend komt Silvie op bezoek en met alle activiteiten hier beloven het nog twee leuke weken te worden. Kerstmis is 'big' in Italië dus daar zal ik me lekker in onderdompelen en nog even genieten van de cultuur en de mensen hier! Want stiekem ga ik het toch wel missen!

Hopelijk gaat het goed met iedereen daar, hebben jullie een fijn sinterklaasweekend gehad? Tot ziens in de kerstvakantie!

Baci

10 reacties | reageer

Tentamens, kappers, bezoek en de opera

Hallo!

Mijn laatste verhaal is weer even geleden, natuurlijk is er weer een hoop gebeurd en bij voorbaat mijn excuses dat dit dan een lang verhaal dreigt te worden maar ik zal mijn best doen het een beetje in delen te schrijven, dan moet je het ook maar in delen lezen ;)

Saaaaai: tentamenperiode

Ik vermaak me nog altijd prima in Bologna, de afgelopen tijd was tentamenperiode dus dat bracht me wel even terug naar de realiteit (na 2 maanden vakantie...) maar het heeft er ook voor gezorgd dat ik ongeveer elke studieruimte in Bologna heb leren kennen, onder het mom van iedere dag een andere. Zo is er een studiehol (meer dan deze naam verdient het niet) bij mij om de hoek, met enkel wat tafels en stoelen en een slecht bijgevulde koffieautomaat - maar ook een middeleeuws palazzo met fresco's aan de muren en het plafond, met grote glazen werktafels en designlampen en ergonomische stoelen. De stadsbieb is ook best prima, erg art-deco designerig met een fijn café voor de nodige pauzes. Mijn examen van de taalcursus heb ik gehaald, dus de eerste 3 ECTS zijn binnen (woehoe!). Ik heb het cijfer nog niet gezien, de schriftelijke toets ging wel oké en mijn mondelinge presentatie was zoals altijd op vrijdagmorgen: brak, geïmproviseerd en eigenlijk best wel prima. Grappig om het cultuurverschil (of mate van braafheid) te zien: de Duitsers waren de avond van tevoren allemaal thuis gebleven om een bizar overbodige powerpointpresentatie te maken - voor een mondelinge presentatie van 5 luttele minuten. Tegen de tijd dat ze 2 slides hadden laten zien waren we al 10 minuten verder, wat een serieuze lui. Ik had daarentegen 's morgens met wat gegoogle een papiertje volgekrabbeld, én daarvoor nog een leuke avond gehad.

Verder had ik mijn eerste echte inhoudelijke tentamen over de italiaanse politiek en dat heb ik volgens mij ook ingekopt dus al het zweten in de bieb was niet voor niets. Letterlijk zweten want zo koud als het in Nijmegen is in de ub, zo warm is het hier in alle studiezalen... en dan privé lekker moeilijk doen over energiekosten, jaja.

Onder dit kopje hoort natuurlijk ook de Bolognese mensa: erg hip en 'natuurlijk' ingericht met een hoop planten (het idee is leuk) en het eten is ook best te doen. Vooral erg prettig dat het er om 19u als het open gaat - de Refter sluit dan, ahum - echt suuuper rustig is. Italianen vinden dat namelijk bizar vroeg, en ik kan lekker doorlopen samen met alle andere noorderlingen die al honger hebben, dikke prima dus. Rond lunchtijd word je er echter helemaal gek van de drukte, en werd mijn verbazing geschetst bij het zien van hele 4 gangen maaltijden die ze dan naar binnen schuiven. Ik ben nog steeds niet gewend aan het eetritme hier nee.

Studie ontwijkend gedrag

Met een snelle blik in mijn agenda zal ik jullie laten weten wat me verder de afgelopen tijd heeft bezig gehouden, en waar ik me tussen de tentamens door dus vooral mee heb afgeleid: natuurlijk de wekelijkse Erasmus feestjes waarvan ik onderhand niet langer kan ontkennen dat ze meesters zijn in het draaien van redelijk slechte en vooral oude muziek, de zomerhits van 2008 komen hier nu ongeveer aanwaaien. Ook vergeten ze geregeld de bas eronder te zetten, wat redelijk frustrerend is voor iemand die niet van subtiele moves houdt maar gewoon lekker wil stampen. Jullie zien het waarschijnlijk wel voor je.

Daarnaast heb ik een avondje Nederlands gekookt voor mijn duitse vriendinnetjes: aardappel-spinazie-gehakt ovenschotel, mét appelmoes natuurlijk. Een groot succes, dat spreekt voor zich. Vooral omdat we daarna aan de vino gingen onder begeleiding van youtube: nog nooit zoveel slechte duitse muziek gehoord in de categorie 'Ik wil ook zo'n broek met van die zakken aan de zijkant'. En die keurige blonde meisjes schreeuwen het luidskeels mee, vooral de vieze woorden. Mooi.

Met de Erasmusvereniging hebben we ook nog een kookcursus gehad, gratis en dus verwacht je er dan niks van als Hollander. Toch was het best wel leuk: een groepje Italiaanse omaatjes (herkenbaar aan gebloemde jurk met daarover een schort dat 100% mismatched met het dessin van de jurk, en een hoop gouden sierraden) liet ons zien hoe ze van deeg pasta maken, en gnocchi: dat zijn een soort pastaballetjes waar ook aardappel in verwerkt is. Vervolgens mochten we het ook (na bereiding met saus enz.) proeven. Gnocchi vind ik persoonlijk echt helemaal niks maar de verse tagliatelle ging er goed in!

Sinds de trip naar Napels ben ik lekker aan het integereren met de Italianen uit de leiding van de Erasmusvereniging, zo heb ik met een meisje een paar keer afgesproken om Italiaans te oefenen (en Engels voor haar) en een van de jongens nodigde Emma en mij uit voor een aperitivo bij hem thuis. Was echt een dolle boel van iIalianen en Erasmusmensen door elkaar, de hele avond hapjes en iedereen nam iets te drinken mee. Natuurlijk misten we de laatste bus terug maar gelukkig kregen we een lift aangeboden.

Sommigen hebben het al gehoord maar na lang twijfelen heb ik de stap genomen en ben ik naar de Italiaanse kapper gegaan (ondanks de waarschuwingen - zelfs van Italianen). Een Duitse jongen uit mijn college was mij voorgegaan en overkwam hetzelfde: de Italiaanse kappers zijn een beetje doof voor instructies en doen stiekem gewoon wat ze zelf leuk vinden. Zo gingen er bij mij een ruim aantal centimeters meer af dan ik, volgens mij, had aangegeven. Uiteindelijk vind ik het een erg internationale coupe, vooral een beetje Frans, dat past wel in het Erasmuskader. Maar het was wel even schrikken. Ik heb voor de zekerheid maar een grote muts gekocht.

Vorig weekend kwam mijn eerste bezoek: mama en Jeannette, een goede vriendin van mijn ouders. We hebben de eerste dag Bologna bezocht en lekker gegeten bij een traditioneel Italiaans restaurant (voor mij de kans op een lekker biefstukje), zaterdag zijn we naar Florence geweest met de Italiaanse versie van de TGV en hebben daar een kapel bezocht met bijzondere fresco's (mijn moeders afstudeerproject dus we waren voorzien van een redelijk ingelezen gids) en de Bobolituinen. Daarna hebben nog wat over de Ponte Vecchio en door het centrum gehobbeld - en zijn ongeveer elke lederwarenzaak ingeweest, om 's avonds in Bologna pas te slagen in onze tassenzoektocht en een heerlijk vleesaperitief te doen bij een van de oudste delicatessenzaakjes. De laatste dag was nogal regenachtig dus zijn we onder de fijne droge portico's gebleven en ontdekten we het oude stadhuis (Palazzo Comunale), echt bizar groot en op zichzelf al een mooi gebouw dat ook nog vol kunst hangt. En de musea in Bologna zijn allemaal gratis! Na een peperdure dag in Florence vond ik 'mijn' stadje dus helemaal fantastisch.

Deze week was ik weer lekker op mezelf en zoals vaker vond ik dat ik het weer goed geregeld had: kaartjes voor de opera Sweeney Todd in het grote theater voor maar €10! Achteraf was het meer een musical, maar het was hoe dan ook fantastisch! Samen met Emma en Victoria (uit Wenen) eerst studentikoos cheap gegeten in de mensa voordat we naar het theater gingen, wat van binnen echt een fantastisch groot en mooi gebouw is. Emma en ik zaten heel hoog in een soort kabinet (net als in de film), terwijl Victoria lekker een plaats in de grote zaal had gekregen. De eerste helft hebben Em en ik braaf boven gezeten, de orkestbak en zijn bewoners bestudeerd en een uitgebreide fotoshoot gehouden, maar toen de lichten weer aangingen heb ik stiekem gekeken of er nog stoelen vrij waren beneden; en zoals jullie al raden zaten wij daar mooi tijdens de tweede helft. Zo konden we het veel beter verstaan, omdat we niet meer recht boven de orkestbak zaten (komt toch best een hoop lawaai uit). Het stuk werd in het Engels gezongen dus dat was voor mij een meevaller, Emma is juist meer Italiaans onderlegd en had aan het einde behoorlijke nekpijn omdat ze graag de italiaanse vertaling (op een scherm boven het toneel) wilde volgen. Ik vond het een redelijk luguber verhaal, misschien hebben jullie de film gezien... Maar het was wel erg mooi gedaan qua decor en ze zongen ook echt goed. We waren na afloop erg trots op deze culturele activiteit (aangezien de dinsdagavond meestal wat minder intellectueel in de disco wordt doorgebracht).

Ook heb ik wat leuke eettentjes uitgeprobeerd de laatste tijd, zoals gisteren een oud paleis van de familie Bentivoglio (rijke invloedrijke familie uit de streek) en morgen ga ik met een paar duitse chickies naar een echt studentenrestaurantje waar ze de lekkerste toetjes van de hele stad serveren.

En verder

Deze week is mijn 3e vak gestart, in het Engels (hoera!) over het Amerikaanse buitenlands beleid (nog meer hoera!). Errrug bizar vond ik wel de ontdekking dat niet alleen de docent Amerikaans is maar ook 75% van de studenten. Ze worden met hele klassen ingevlogen uit Pennsylvania en volgen een standaard Engels vakkenpakket, spreken geen woord italiaans en hebben ondanks hun verblijf hier na enkele maanden eigenlijk nog steeds geen idee van het bestaan van de rest van de wereld. Er wordt dan ook enkel gesproken in termen als 'we', 'us' en 'our' terwijl ik er toch echt van overtuigd ben dat we in Europa zijn. Helemaal objectief zal het dus waarschijnlijk niet worden, maar nu ik me er eenmaal overheen gezet heb is het best een geinige cursus. In elk geval fijn dat alle literatuur in het Engels is, dat leest toch een stukje sneller.

Daarnaast is inmiddels redelijk duidelijk dat ik mijn bachelor toch nog dit jaar ga afronden, met als eerste reactie: jeeej! En als tweede: paniek! Wat moet ik dan gaan doen in september?! Dus ben nu een beetje aan het oriënteren wat ik precies wil en waar ze masters bieden om dat te doen. Heb ook nog wel een stage overwogen maar daarvoor moet je per se ingeschreven zijn aan de uni, blablabla. Lastig. Een hoop overdenkingen en gegoogle, maar eigenlijk ook best leuk en spannend.

Tips en tops... eh flops

Verder ga ik graag verder met mijn modeadvies vanuit het fashioncentrum van de wereld, al is het in dit geval meer een vette afrader: de glimmende, strakke donsjas! Herinneren jullie je nog de Michelinmannetjes-jassen van een decennium geleden? Die stonden helemaal bol en maakten van een anorexiapatient nog een dikzak. Nu hebben ze 'm in Italië opnieuw uitgevonden en ik moet zeggen dat ik er niet bijzonder blij mee ben: het zit strak, is in het algemeen echt te kort en glimt alsof je er vrachtwagens eiwit overheen hebt gegooid (op zich geen verrassing als je bekend bent met de algemene liefde voor glim onder Italianen). In de vrouwelijke vorm moet er trouwens nog een strakke riem óverheen. Voor mannen zonder riem maar gerust in de kleuren paars en roze, onder een over-styled kapsel en met daaronder een skinny jeans en foute gympen of lakschoenen. En dan nog zeggen dat ze geen homo zijn, de criteria zijn hier totaal onduidelijk. Ik ga voortaan met zonnebril over straat om niet verblind te raken en zal in de volgende kerk die ik bezoek een kaarsje opsteken om God te vragen of dit product niet naar de rest van de wereld verscheept mag worden.

What's next?

De komende week ga ik braaf mijn onderzoek afmaken (ja nog steeds, en nu echt!) en als dat lukt wil ik het vieren door komend weekend een dagje naar Venetië te gaan om de Biennale daar te bezoeken - een moderne kunsttentoonstelling - en een dagje naar Ferrara, een andere stad hier in de buurt. Daarna begint het grote bezoekfestijn, waar ik erg blij mee ben want ik heb het lekkere vers volkoren brood dat mama had meegenomen alweer op dus ik kijk uit naar een nieuwe lading ;)

Liefs!

>>>> Contactadvertentie: Voor degenen die toch niet zonder me kunnen <<<<

Ryan Air is aan het stunten met vluchten vanaf Dusseldorf (Weeze) dus wie wil een lang weekend in kerstsfeer door een van de mooiste steden van Europa hobbelen en dan met mij samen terugvliegen? Het gaat om 18-21 december!

12 reacties | reageer

Regen en appelmoes

Ciao!

Sinds mijn laatste bericht geen tripjes of zonnige vakanties: dat lijkt misschien wat saai maar sommige mensen noemen dat 'het gewone leven' geloof ik. Dus nu tijd voor wat meer slechte achtergrondverhalen in plaats van heftige hoogtepunten. Inmiddels ben ik hersteld van het griepje dat ik opgelopen heb in mijn optimistische minirok na het bezoek aan Napels, waarbij het aan mogen doen van de verwarming (YES!!!) behoorlijk bevorderend was! Het schijnt dat de gemeente een regel heeft dat je de verwarming pas aan mag doen na 15 oktober, om het milieu te sparen. Intussen rijden ze met fourwheeldrives door het centrum als malloten en doen ze niet aan afvalscheiding, dus het is weer een typisch voorbeeld van de inefficiëntie van het italiaanse systeem. Anyhow, op 16 oktober mocht ik dus los! Mijn erasmuscollegaatjes klagen steen en been dat in hun studentenhuizen de verwarming nog steeds niet aan mag, heel zielig. Het is hier dan ook behoorlijk koud geworden in de afgelopen 1,5 week... Handschoenen, sjaals, mutsen en paraplu's zijn geen luxe meer; het regent pijpenstelen en ik mis de 'zachte' hollandse winterlucht want de 14 graden die de weersite aangeeft voelen slechts als maximaal 8 graden in Nederland. Het toeval wil dat ik deze week mijn eerste 'tentamens' heb dus ik hoef niet te treuren dat ik binnen zit te studeren. Voor de taalcursus hadden we dinsdag een toets (ging wel oké) en morgen moet ik een presentatie geven over de persvrijheid in Italië. Andere mensen mogen het over hun stad, het italiaanse eten (want daar hebben we het nooit over... my god echt ongelofelijk, iedereen praat hier de hele dag over eten! en nee, daar ben ik niet blij mee! Eten moet je dóen, niet eindeloos bespreken) en andere onderwerpen in de categorie 'ik houd vandaag mijn spreekbeurt over het konijn'. De docent vond het echter zo fantastisch dat ik naar Rome ben geweest en dat ik een onderzoek doe naar de persvrijheid (in Turkije, lekker relevant) dat ze vond dat ik mijn presentatie daar maar over moest doen. Om niet bij voorbaat een onvoldoende te halen heb ik er maar mee ingestemd, met het gevolg dat ik nu in allerijl op zoek ben naar betrouwbare informatie in het italiaans over de persvrijheid in Italië. Zoiets is alleen niet te vinden in landen met mediacensuur....... joh.

Gisterenavond ben ik met Emma, Victoria (Oostenrijk) en Gloria (Spaans-Italiaanse Duitse) naar Inglorious Basterds geweest: er is een bioscoop waar ze films in het Engels uitzenden met Italiaanse ondertiteling. Was ik effe vergeten de verhalen over deze film te lezen en kwam het dus als een verrassing dat ze Engels, Duits, Frans én Italiaans spreken met het gevolg dat mijn talenknobbel redelijke overuren draaide omdat het nogal misleidend is om in 2 vreemde talen tegelijk te luisteren en te lezen. Mijn Italiaans bleek op sommige momenten beter dan mijn Duits of Frans, maar in het algemeen moet ik toch nog veel leren (en zal ik de film misschien nog maar eens kijken met Nederlandse ondertiteling). Deze week ben ik goed aan het integreren geweest met Italiaanse studenten, zo heb ik meerdere malen het verhaal van Sinterklaas geprobeerd uit te leggen. Hoogtepunt van de conversatie was toen ik op luide toon het woord 'tetto' voor dak verwisselde met 'tetta' voor tiet. Het hele restaurant was opeens gëinteresseerd in wat ik nog meer te zeggen had... Of dat je wil zeggen dat die kerel achter je echt irritant is, en je verwisselt 'achter' (dietro) voor 'in' (dentro).... Ik kan begrijpen dat ze vaker met me willen afspreken want ik ben een wandelende woordenclown.

Mijn vakken gaan wel oké, het vak over het italiaanse politieke systeem is echt goed te volgen en ik ben helemaal fan van de professor, die een soort oud opaatje is met een klassieke italiaanse wijze mannen look en in extase raakt als hij een 'leuke' anekdote vertelt (en dan helaas onverstaanbaar snel praat). Internationaal recht is als vak volgens mij prima te doen omdat de docent nog altijd dingen uitlegt die ik allang weet - alleen duurt het vaak een uur om daar achter te komen omdat de man totaal onverstaanbaar praat en de microfoon vasthoudt als een verjaarde MC. Het is alsof je in een achtbaan zit, om de drie woorden verandert de beste man zijn zin en valt er aan het hele verhaal dus vaak geen touw vast te knopen. Van Powerpoints of Blackboard hebben ze hier al helemaal nooit gehoord. Dat wordt dus het boek lezen en lief lachen op het tentamen. Mijn derde vak heb ik laten vallen, in plaats daarvan doe ik vanaf november een vak over het Amerikaanse buitenlands beleid - in het Engels, yeeeey!

Vorige week heb ik een paar leuke avonden gehad op de Erasmusfeestjes, die op vaste dagen in vaste disco's plaatsvinden (met eigenlijk ook wel redelijk vaste bezoekers) en op donderdag werd ik blij gemaakt met een disco waar ze niet alleen de Spice Girls draaiden maar ook de Venga Boyz... een ideaal voorbeeld van italiaanse wansmaak, maar toch een aardige alternatieve dispuutsavond! Wat betreft de High School look: iedereen denkt dat een hemd en een das hier bijzonder zijn, waar ik me juist weer even 'thuis' voelde. Ik heb vervolgens minstens tien dassen opnieuw moeten knopen omdat de kerels erbij liepen als buschauffeurs. Voor een Italiaan is het redelijk ondraaglijk dat een vrouw je op je uiterlijk verbetert... Als laatste dichtgetikte melancholische opmerking en dan is het weer genoeg: ik mis mijn kroegpas en vooral de 80 cent die ik voor een biertje betaalde!!

Verder voor iedereen die nog meer studie ontwijkend gedrag wil vertonen:

Wist je dat...

- de ijssalons hier het hele jaar geopend zijn?? HUH? Even voor de duidelijkheid: Bologna ligt dan wel in Italië maar het is geen tropisch oord. De zomers zijn hier heet maar de winters zijn k-k-koud (google images: bologna AND snow),

- de straten elke nacht worden schoongeveegd en schoongespoten? Ze vergeten alleen de zwervers mee te nemen... of zijn het studenten die na een nacht stappen nog op straat hangen? Aan hun uiterlijk is het verschil in elk geval niet te zien en zeker niet te ruiken,

- deze zwerf/studenten dan ook de grootste collectie piercings en dreadlockhaardrachten tentoonstellen die je je kunt voorstellen?

- ondanks al dit uiterlijk vertoon van herrieschoppers de straten totaal stil en leeg zijn vanaf middernacht? Echt een spookstad, super bizar. Wel een beetje jammer dat ze hun reputatie niet waarmaken en voor een beetje gezonde geluidsoverlast zorgen zoals mijn bovenburen die elke nacht om 5 uur schreeuwend thuiskomen,

- mensen oprecht niet snappen dat Holland en Nederland hetzelfde zijn? En dat wij geen pijn krijgen aan onze voeten als we de hele dag op klompen lopen?

- italiaanse mannen nog minder goed snappen dat hun lengte van 1m60 voor mij echt geen pluspunt is?

- ik afgelopen zondag een rondleiding heb gegeven aan een stel puberale middelbare scholieren uit Breda die 1/2 van hun tijd hebben doorgebracht bij McDonalds? Cultuurbarbaren!

- ik echt als een kind zo blij was om gisteren gekookte aardappels, sperzieboontjes en schnitzel te eten (en toen besefte dat appelmoes echt het allerbeste is van de nederlandse keuken)?

- ik ook Kinderen voor Kinderen op een of andere manier meer ben gaan waarderen hier? Wellicht door het liedje Kip, patat en appelmoes,

- ik jullie uitnodig een gokje te wagen: hoeveel pizza's heb ik al op???

Dat lijkt me voorlopig wel weer genoeg. Hoop dat het met jullie allemaal goed gaat!

Bacio!

8 reacties | reageer

Zwemmen in Capri en winterjassen in Bologna

Buonasera!

Allereerst bedankt voor al jullie reacties! Ben blij dat het leven in NL gewoon doorgaat maar jullie me toch nog niet vergeten zijn ;) En dat ik al dit gezwets niet voor jan-piet-met-zijn-korte-achternaam zit te typen. Toch zal ik proberen het iets korter te houden in het vervolg!

Napels zien en dan sterven?

Precies een week geleden pakte ik mijn meest zomerse kleren in voor het tripje naar Napels met de Erasmusvereniging. 's Nachts vertrokken we met een touringcar met 60 exchange studenten (voornamelijk Duitsers, Portugezen en verder een zeer internationale mix) en een staf van een paar jolige italianen om 8 uur later totaal gebroken en doodsbang de stad van de Camorra (Napolitaanse maffia) te gaan verkennen. Helaas kan ik jullie geen ooggetuigenverslag van een moordaanslag geven, eigenlijk viel het nogal mee (saaaaaaaaai) en is er niemand bedreigd, beroofd of op andere manieren slachtoffer geworden van de beruchte Napolitaanse criminele praktijken. Het was wel erg fijn dat we een nauw straatje inliepen en een keurige italiaanse vrouw mij aanklampte en zei dat we dit waarschijnlijk niet zouden overleven. Voor zover mijn persoonlijke portie maffia-drama.

Tijdens de stadswandeling bleek Napels een heel gewone stad te zijn, eigenlijk niet eens zo bijzonder - vergeleken met andere Italiaanse steden waar de eeuwenoude cultuur van de muren druipt. Verder is Napels vooral GROOT. We hebben op de top van een heuvel een kasteel bezocht en konden de hele stad overzien... nouja, niet de héle stad want ik zag gewoon niet waar het eindigde! En in de verte lag natuurlijk de Vesuvius. Op vrijdag hebben we een fijn steil stoffig bergpad genomen om de top van de vulkaan te beklimmen, tot boven de wolken! Persoonlijk vond ik de Etna op Sicilië veel indrukwekkender, maar met z'n allen vermaakten we ons prima. 's Middags nog met een gids een rondleiding door Pompei gehad (was ik al geweest maar blijft leuk) en 's avonds bleven we bij ons hostel: omdat we met zoveel blonde meiden waren zette de staf een streep door het plan om naar de disco te gaan, omdat er in het verleden telkens een vechtpartij uitbrak aangezien de Napolitaanse mannen nogal handtastelijk zijn en de exchange mannen (en italiaanse staf) hun kippetjes wilden beschermen... Dus zorgden ze voor een sangriafesta op het terras, waar ik uiteindelijk lichtelijk aangeschoten een groep scholieren uit Dordrecht om half 2 's nachts een warm welkom heb geheten (ze hadden net 1,5 dag in de bus gezeten en totaaaaal geen behoefte aan een huppelende chick met een zachte g die hen sangria aan probeerde te smeren ondanks hun minderjarigheid, heeel vreemd??)

Zaterdag zijn we, tamelijk brak, met de boot naar Capri gegaan - nadat we ruzie kregen met de buschauffeurs van de delegatie hollanders omdat ze ons lekker italiaans hadden dubbelgeparkeerd en nog in hun rusttijd zaten dus de bussen niet mochten verplaatsen. Gelukkig werkt het OV in Napels wonderbaarlijk regelmatig maar had de boot wel de gebruikelijke italiaanse vertraging :) Toch werden Emma en ik ('gli olandesi') de rest van de reis wel in alle grappen de zondebok van alles wat misging, ondanks dat we nog flink stampij hadden staan schoppen tegen de Dordtse paupers. Capri was echt super mooi, een eiland voor de rich & famous, wat ook wel begrijpelijk is met zulke mooie rotsbaaitjes en bloemen en witte huisjes. Na een wandeling die om de 2m werd onderbroken voor een Kodak Foto Moment hebben we een duik genomen in de zee en een relax middagje op de rotsen uitgebrakt. Op de boot terug heeft iedereen nog de zonsondergang boven zee gezien terwijl ik lekker een tukje legde.

Zondagochtend werd het relaxen voortgezet met een bezoek aan een park bij een Italiaanse totaal onbekende versie van het paleis van Versaille (Palazzo Reale di Caserta... rings a bell?) waar we als echte laaglanders (NL+Be) een fietskarretje hebben gehuurd om door het park te crossen. Bergopwaarts naar een grote waterval bleek toch wel heftig ondanks mijn ervaringen met de Zeven heuvelen richting Groesbeek, maar terug naar beneden was echt fantastisch! Alle onervaren niet-fietsende erasmusstudentjes dachten dat we uit de bocht zouden vliegen dus we hebben een reputatie als echte fietskoningen gevestigd. De busreis terug vloog gelukkig voorbij dankzij de uitgebreide collectie films, varierend van de italiaans ingesproken versie van Dodgeball (categorie Dumb&Dumber) tot italiaanse Lux/Plaza cultfilm en tot slot Sin City. Ik zie nog steeds overal enge gele mannetjes.

Bologna: niet gestorven maar wel geveld

Na dit zonnige, zomerse avontuur ben ik terug in Bologna waar het echt koud is geworden intussen! Daar had ik niet op gerekend aangezien ik zaterdag nog in bikini rondhobbelde en dus lig ik nu verkouden onder de dekens. De Italianen lopen al in dikke jassen over straat en in de winkels vliegen handschoenen, sjaals en mutsen als warme broodjes over de toonbank. Weer of geen weer: de italiaan blijft onverstoorbaar zijn Gucci, Prada of RayBan zonnebril dragen (terwijl wij deze in NL opbergen zodra de winterjas tevoorschijn komt) - ook als het regent. Mijn huisbaas kondigde al gelijk aan dat we de verwarming nog niet aandoen, dat ik maar gewoon lekker drie truien over elkaar aan moet trekken - en dan natuurlijk ontkennen dat hij gewoon een typische zuinige italiaan is. Hij is nog volop aan het daten met zijn chickie en zelfs inmiddels gestopt met roken, daarnet kondigde hij aan dat hij vanavond niet thuis slaapt... Oehlala!

Met het slechte weer begint ook wel het 'serieuze' studeren omdat we niet meer buiten kunnen zitten, balen maar wel beter want nu moet ik mijn onderzoek echt gaan afmaken (dat schrijf ik elke keer ja). De colleges gaan op zich wel redelijk, ik begrijp ze grotendeels en vast nog beter als ik de boeken lees (als). Gelukkig zijn er nog elke week feestjes, gisteren heb ik in de disco de lichten aan mogen doen om 3u (bizar slecht socciebeleid.. zo vroeg!) en morgen is een high-school-thema party waar ik gekleed als Britney Spears verwacht word (Freekje, vlieg je even over??). Afgelopen weekend heb ik nog meer mensen leren kennen waardoor de feestjes nog leuker worden: ik vermaak me dus wel prima!

Wat betreft Boer zoekt Vrouw: mijn god wat een apaat is die Wietse. Heeel soms mis ik de afstandelijke mentaliteit van de Nederlandse man want in Italië zijn de mannen stukken handtastelijker - maar ook een stuk praatzamer... Ik ben lekker up to date dus :P

Tot slot breng ik jullie graag op de hoogte van de laatste trend en richtlijn voor jullie garderobe: PAARS is het nieuwe zwart!! Zelfs de trendgevoelige omaatjes en opaatjes hier hebben het begrepen!

Hasta la pasta en tot de volgende keer!

liefs

PS voor foto's: http://www.facebook.com/album.php?aid=27277&id=1655313782&l=3ef4be0eaa

13 reacties | reageer

Colleges, een massademonstratie en het eerste bezoek!

Hallo!

Er is weer een hoop gebeurd sinds het laatste bericht, en menigeen begint inleidingen graag met de veranderingen van het weer dus dat zal ik dan ook maar doen. Of niet! Want het is hier nog altijd heerlijk 26 graden en zonnig :) Met de kleine voetnoot dat het 's avonds bizar afkoelt omdat het om half 8 (!) al donker is en je dan wel een jas nodig hebt maar ik word toch behoorlijk blij als ik nu stiekem naar de weersvoorspelling in Nijmegen kijk en vervolgens fluitend in het zonnetje een lekkere gelato scoor. Een schrale troost voor jullie: voor Italianen is dit al echt herfst en die dragen dus alleen nog maar donkere, lange kleren. Om niet volledig de plank mis te slaan en als domme toerist over straat te gaan ben ik dus gedwongen om me aan te passen en niet in een kleurig hemdje over straat te huppelen.

Op zaterdag 26 september kwam het eerste bezoek langs, Harm en Thea (vrienden van mijn ouders) waren in de buurt op vakantie en ik heb ze dan ook een middag mijn prachtige stad laten zien. Voor mij een mooie kans om even de toerist uit te hangen! Als inwoner van de stad (en blonde reuzin) wil je natuurlijk niet betrapt worden bij het schieten van kiekjes, aangezien je zo ontzettend hard probeert in te burgeren en je zo Italiaans mogelijk gedraagt. Na ze alles te showen en de heerlijke streekgerechten te laten proeven hebben we de lekkerste ijszaak van de stad nog aangedaan en kon ik ook nog wat spulletjes mee terug naar NL geven (hockeystick etc, met mijn nog altijd pijnlijke enkel gaat er hier niet meer gespeeld worden vrees ik).

Afgelopen maandag zijn de colleges begonnen en na een klassieke ontmoeting met het italiaanse bureaucratische systeem (2,5 uur wachten in de rij voor de professor - die niet alleen exchange studenten begeleidt maar ook nog de gehele bachelor politicologie coördineert, die hier uit 6 verschillende studies bestaat: de man moet haast wel een burn out krijgen) had ik een mooi lijstje met vakken die voor buitenlandse studenten redelijk te volgen moeten zijn. De eerste, het italiaanse politiek systeem, heeft een professor die het goed heeft begrepen: duidelijk en rustig praten én een boek in het engels met vervolgens een engels schriftelijk tentamen!! Dit voelt nog beter als je ontdekt dat italiaanse studenten 2x zoveel literatuur moeten behandelen voor het italiaanse tentamen :P

Het tweede vak, theorieën van politieke ontwikkeling, bleek totaal niet over ontwikkelingshulp te gaan (tja, met mijn beperkte italiaans had ik de titel nogal anders geinterpreteerd) maar de docent is zo enthousiast over mijn deelname als erasmusstudent dat hij delen van de sheets in het engels maakt en wederom erg duidelijk uitlegt. Het behandelt o.a. de politieke ontwikkelingen in Latijns Amerika (autocratieën en types als Chavez) dus het is toch wel interessant! Het laatste vak is Internationaal Recht en dat wil ik studietechnisch heel graag doen om te kijken of ik een master met Int. Recht zou willen doen. Helaas is de docent een typisch italiaans dik kaal mannetje (sportschoenen onder een pak... nee?!) dat nogal binnensmonds mompelt en geen sheets gebruikt dus tot nu toe heb ik niet zoveel meegekregen, maar het schijnt dat het na 3 weken beter te volgen is - waarschijnlijk omdat je dan zo wanhopig bent dat je het boek gaat lezen...

Na drie dagen van 11-19u college gevolgd te hebben was ik toch behoorlijk kapot en het was ook best raar om thuis te komen als het al donker is, dus die dagen van de week zijn voortaan redelijk afgeschreven. Gelukkig ben ik vrij van woensdagavond tot zondag en heb ik die dagen gebruikt om te shoppen, naar de uni intro te gaan (totaal waardeloos maar lekkere hapjes), pizza te eten onder het genot van een bizar Turks muziekoptreden op het Piazza Maggiore en daarna voetbal te kijken in de Ierse pub (waar een fatsoenlijk biertje €4,50 kost - ik mis het drinken op soccietarief). Ook was er vrijdag het eerste verjaardagsfeestje van Jenny (DU) waar een hoop gezelligheid ontstond toen iedereen zijn 'nationale' muziek op youtube liet horen. Jan Smit viel in goede smaak :P Ook 'Kansloze avond' vindt iedereen prachtig, en terecht. Vooral als ik de tekst vertaal...

Sowieso heb ik de schande van de oversteek begaan: ik ben geintegreerd in een bende Duitsers (vergeef me). Hoezeer ik ook van ze walg als ze in de UB bij de kluisjes hun vieze schreeuwerige, snerpende taal op onprettig volume bezigen, voor bizarre files naar het Zeeuwse strand zorgen en winnen met voetbal: hier zijn ze echt heel aardig en gastvrij en ga ik vooral met vier Duitse meiden om. Daarnaast heb ik een Nederlands vriendinnetje, Emma, die net zo maf is als ik en ook zo lekker nuchter Hollands. De Ierse meiden die mee waren naar Florence spreek ik niet zo veel meer.

Viavia hoorde ik dat er zaterdag een massademonstratie zou plaatsvinden in Rome ter verdediging van de persvrijheid. Zelfs de Nederlandse pers schijnt erover geschreven te hebben: Berlusconi is een boefje en wanneer dit naar buiten komt in de pers gaat hij de kranten in kwestie vervolgens aanklagen met schadeclaims die hen een faillisement toebrengen. Nu is het natuurlijk volkomen normaal om een prostituee die je 'wel lekker' vindt een plaats op de kandidatenlijst voor de Europese verkiezingen plus een bouwvergunning te beloven, zou je denken? Om mijn rebelse hippiegenen een kans te geven heb ik dus de stoute schoenen aangetrokken en een politieke partij gebeld die bussen beschikbaar stelde. En ja hoor, appeltje eitje: 4 plaatsen gereserveerd! Samen met Emma, Manuela (DU) en Josh (Aussie) in een bus vol met keurige italianen van middelbare leeftijd en een paar excessen die de douche die ochtend (of het hele jaar) niet gevonden hadden en beter bij de radicale partij hadden kunnen zitten. Echt een super mooie reis door het Italiaanse landschap (groen?? had een dorre bende verwacht) en 5 uur later kwamen we aan in Rome, waar we op het Piazza del Popolo ons spanddoek gingen fixen. Op de markt van Bologna zocht ik naar een lap witte stof en de dame van de stoffenstand was zo blij met mijn actie om naar Rome te gaan dat ze het geheel gratis en met een dikke knipoog in mijn handen drukte. Hoezee! Op het plein in Rome bleken achteraf 300.000 mensen te staan en ik geloof het graag: als sardientjes in een blik stonden we daar, vond het echt fantastisch! Er spraken een hoop mannen (tssss emancipatie in de politiek?!) waaronder ook de schrijver van Gomorra, die persoonlijk nogal weinig vrijheid geniet door het naar buiten brengen van de maffiapraktijken. Waar alle Duitsers bang waren dat het super gevaarlijk zou zijn (en Emma en ik dus avontuur roken), bleek het super rustig en georganiseerd te verlopen. Ik heb niet één ME unit gezien en ook geen ruige punkers die helemaal loco gingen. Juist alleen maar gestudeerde lui tussen de 30-65 met hier en daar een studentje. Wel jammer dat de Italiaanse jongeren zich niet lieten zien (ze schijnen depressief thuis te zitten omdat de toekomst van het land toch een hopeloze zaak is). Berlusconi heeft de hele demonstratie afgedaan als een farce, heerlijk die politiek! (Zie ook Video's voor een kleine sfeerimpressie).

Vanavond wordt er een voetbalwedstrijd vertoont op het Piazza Maggiore waar ik waarschijnlijk even een kijkje neem met de Duitse chicks en verder moet ik onderhand echt gaan studeren voor de vakken aan de uni omdat het in het italiaans toch lastig is en 4 november al de eerste tentamens zijn. Ook moet ik nog mijn onderzoek uit Nijmegen afronden. Erg lastig te combineren met alle leuke dingen die hier gebeuren!

Deze week staat het eerste tripje op de planning: 4 dagen voor een prikkie naar Napels, de Vesuvius, Pompei en Capri, waar we een oude Romeinse nederzetting bekijken en met een boot langs de rotsen gaan. Van de 1400 buitenlandse studenten konden er maar 100 mee dus je moest heel snel op de email reageren en het is mij, Emma en de duitse chicks gelukt om ons in te schrijven dus ik heb er heel veel zin in! Het is hier stiekem dus nog wel vakantie!

Dan nog over mijn huisbaas: ik woon dus samen met deze kerel en het is echt een belevenis. De eerste ochtend dacht ik dat ik een raar geluid hoorde, een aangehouden hammmmmmmmmmmm (zonder kaas-cheese) met korte onderbrekingen en dan werd het weer voortgezet. Blijkt de beste man een boeddhist te zijn en elke ochtend allerlei religieuze meditatiehandelingen te moeten verrichten (ook het gegalm van een gong schalt door ons huis). Tevens wil hij het niet toegeven maar is hij aan het daten met een lief vrouwtje dat hier 'gewoon toevallig heel vaak over de vloer komt'. Ze ontwerpt super hippe kleren, spreekt vloeiend engels, wil met mij naar Venetië om te feesten (? oke) en was vreemd genoeg helemaal ondersteboven van mijn nieuwe gympen (gekocht vanwege mijn enkel, mijn eeuwige pumps staan nog wel even in de kast). Vreemd genoeg vindt mijn huisbaas míj heel gek omdat ik mijn email 2x per dag check (heeeeel bizar) en op collegedagen 'pas' om 12u thuiskom (hij moest eens weten..) en er nogal frappante eetgewoonten op naleef (ontbijt, lunch, avondeten). Mooi is dat!
 
Wat betreft de liefde in mijn leven kan ik gelijk duidelijk zijn: de mannen komen hier niet boven mijn schouders uit. Dus bereken maar hoe groot de kans is dat ik hier mijn aanstaande echtgenoot en vader van mijn kinderen ontmoet, tenzij ik uit de Erasmusvijver nog een lange Scandinaviër weet te vissen.

Verder ben ik redelijk klaar met alle slechtopgeleide allochtonen die naar Erasmusfeestjes komen om een chickie te scoren (ook autochtonen proberen dit overigens). Een kleine situatieschets: ik sta te praten met een duits meisje (blonde krullen), elke 5 minuten dient zich een nieuwe kerel aan en elk gesprek verloopt als volgt: Ciao meisjes!! Hoe gaat het? Waar komen jullie vandaan? Nederland. Aaaah Amsterdam!! Daar woont mijn neef! Ik spjrek aok in bietj nierlens! Asjblif! Lekah ding! Ik zie dat je de wonderschone nederlandse taal al aardig de baas bent, chapeaux. CHE?? Laat maar sukkel, en ga alsjeblieft ergens anders iemand lastig vallen, wij vermaken ons prima zonder jou. Toch best leuk om een taal te spreken die niemand kent ;) Maar je kunt je voorstellen dat dit niet de meest interessante gesprekken zijn, aangezien het zich eindeloos herhaalt.

Er is hier zoveel te beleven en te zien en te vertellen maar ik ben me bewust van mijn gebrek aan talent om het kort te houden dus hoop dat ik jullie zo weer een beetje up to date heb gebracht!

Boer-zoekt-vrouw is gelukkig te zien op uitzendinggemist.nl dus het belangrijkste uit NL krijg ik hier ook mee ;) Grapje, ik hoor graag hoe het met jullie gaat!

Baci!

PS op Facebook staan meer foto's, heb op deze website maar beperkte ruimte.

PS 2: het voetbal op het plein vanavond bleek geen voetbal te zijn maar een musical voorstelling ter ere van de naamdag van de beschermheilige van de stad. Heb dus ook een paar foto's toegevoegd van het geweldige vuurwerkspektakel dat erop volgde :)

16 reacties | reageer

Buon appetito! La cultura di mangiare

Inmiddels mag ik mezelf inwoner van Bologna noemen, aangezien ik mijn straatnaam en postcode uit mijn hoofd ken en zelfs mijn Italiaanse telefoonnummer in beschonken toestand nog weet te vertellen. Tijd om de stad te bekijken heb ik nog steeds niet echt gehad, zo druk met taalschool, huiswerk (het wordt steeds meer!!), van kastjes naar muren gestuurd worden op de uni en Erasmusfeestjes aflopen. Toch heb ik al aardig wat meegekregen van de Italiaanse levensstijl! Nu kun je denken dat ik dingen slechts vanuit mijn eigen perspectief bekijk, maar het voornaamste verschil met Nederland is toch het eten. Vooral het feit dat het hier héél erg belangrijk is. Bologna kent een enorm rijke eetcultuur, heel veel producten die wij ‘Italiaans' noemen, komen oorspronkelijk uit deze streek Emilia-Romagna. Denk maar aan Parmezaanse kaas (Parma), spaghetti al ragù (wij noemen het spaghetti bolognese...), tortellini, Parmaham en ga zo maar verder. De Italianen willen hier graag van genieten en waarschijnlijk is het ook een beetje hun patriottisme, maar op letterlijk elke straathoek is wel een ontzettend lekker ruikend winkeltje waar ze de allerlekkerste verse italiaanse producten verkopen en er zijn restaurants en bars in overvloed. Als student vraag ik me echter af hoe vaak de locals dit echt eten, want het is zó ontzettend duur! Vandaar dat ze de groenten misschien skippen.. de bordjes die mijn huisbaas me voorschotelde waren eigenlijk ook vrij simpel, gewoon een beetje pasta en gehakt en een roomsausje - daar ga je niet failliet aan. Toch is het voor de buitenlandse studenten onweerstaanbaar en smikkelen we erop los. We laten ons graag meeslepen in het ritme van de Italianen, die 8 uur slapen, 6 uur werken en 10 uur eten op een dag.

Wat me hier het meest is opgevallen is een fenomeen dat in Nederland niet bekend is en onder studenten juist zeer geliefd is: het aperitief! In ongeveer elke bar kun je vanaf half 7 een drankje bestellen voor maximaal 7 euro en dan krijg je er gratis hapjes bij - vullend voor een avondmaal. Aangezien studenten sloebers zijn die maximaal willen profiteren, betalen ze dan 7 euro voor een te sterke cocktail en stouwen ze zichzelf helemaal vol met stukjes pizza, pasta, chips en stokbrood. Toch is het wel een hele gezellige gebeurtenis, omdat je er wel een paar uur over kunt doen en het voor iedereen toegankelijk is (bij mij thuis kan ik bijv. maar met 3 mensen eten).

Als klein (en groot) kind werd ik al helemaal vrolijk van koekjes, maar in Italië is het echt feest!! Overal zijn pasticcherie, winkels waar ze enkel koekjes en taarten verkopen! En dan niet gewoon een rol sobere biscuitjes maar gelijk de hele mikmak erin, boter, amandelen, chocola, fruit, marmelade.. Daar kan de gebakafdeling van de Appie nog eens een voorbeeld aan nemen. Helaas zit de allerbeste pasticcherie van de stad schuin tegenover mijn huis, oh ik heb het zwaaar!!

Nu zouden de meesten denken dat ik me dus enorm thuis voel hier en in zekere zin is dat ook zo, maar toch mis ik een heleboel! Laten we beginnen bij het begin: het ontbijt. In Nijmegen maakte ik lekkere voorgesneden fijn volkoren (Zaanse snijder de gekste!) bammetjes met kipfilet en sandwichspread en in financieel gunstige tijden voorgesneden komijnekaas (oh, ik mis je mijn lieve vriend de Appie!!). Hier is het slechts een kop sterke koffie en een smerig zoet croissantje met een zo mogelijk nog smerigere vulling. Na dit een keer geprobeerd te hebben en haast over mijn nek gegaan te zijn, heb ik een zoektocht op touw gezet maar nergens is fatsoenlijk bruin brood te vinden en als gezonde Hollandse blief ik geen witbrood. Dus een pak muesli en een beetje yoghurt - alleen te verkrijgen bij de iets luxere supermarkt. WTF? Dit onderdeel van de dag zouden de Italianen nog wel eens nader mogen bekijken want ze besteden er maar bar weinig aandacht aan terwijl je voor een flinke fietstocht - ja daar is de Hollander weer - toch wat energie in je benen moet hebben!

De lunch is iets beter als je buiten de deur eet, om de 3 meter wel een bar met broodjes en pasta te koop. Helaas geen Bakker Bart met een gezond assortiment, gewoon altijd en alleen maar tomaat, mozzarella en ham en soms een gepaneerd kipfiletje. Omdat ik de eerste weken hiervan moest leven bij gebrek aan een kamer kan ik deze alleen echt niet meer zien! Thuis lunchen doen de Italianen met een bord pasta, mijn huisbaas kookt wel eens en dan schuif ik graag aan :) en verder dus wederom mijn bak met muesli.. Je kunt natuurlijk ook luxe uit eten gaan en een 3 gangen menu nemen: het is hier allemaal mogelijk.

Verder sta ik bij sommigen een beetje bekend als de 200gram nazi: netjes een bord half volgeladen met groenten, dan voel ik me weer helemaal gezond! En met mijn levensstijl is dat op zich ook wel een goed recept gebleken de afgelopen jaren. In Italië hebben ze helaas van groenten nooit gehoord! Een bord met pasta en een beetje vlees, and that's it! Eigenwijs als de familie Van der Sar is, ben ik dus met mijn ouders op zoek gegaan naar een McDonalds om maar gewoon een salade te kunnen bestellen!! Had nooit gedacht dat ik naar de fastfoodfabriek zou gaan omdat ik snak naar een blaadje sla.. Nu ik af en toe zelf kook gooi ik dan ook gerust een halve broccoli op mijn bord, onder afkeurend oog van mijn huisbaas.

Toetjes hebben ze er in alle soorten en maten in de supermarkt, geen Mona van de Maand maar dit wordt ruim gecompenseerd door de ijsjes van de gelateria tegenover mijn huis :) Ook vinden de Italianen het doodgewoon dat je na een maaltijd in een restaurant nog een heel stuk taart eet. De stad heeft dus niet voor niks de bijnaam  'La Grassa': de dikke!

Maar heel stiekem baal ik er natuurlijk van dat ik sinterklaas mis want ik ben zooo fan van pepernoten en kruidnoten en marsepein en schuimpjes en hmmmmmmmmmmm! Geniet ervan daar!

2 reacties | reageer

Volgende pagina »